نظر به اینکه برای بنده نظرات خود را ارسال کرده اید ضمن تشکر از حسن نیت شما در مورد پاره ای از مسائل نکاتی به شرح زیر دارم:

از اینکه متوجه شدم شما نامزد بهترین مترجم سال ۲۰۰۷ شده اید فوق العاده خوشحال و خرسند شدم . ضمن اینکه من و دوستانم ترجمه کتاب جدید آقای مارکز را که حضرت عالی معرفی کرده بودید حتمآدانلود می کنیم. و ضمنآ پیرو نظرات ارزشمند شما همانطور که در محیط وبلاگ می بینید بنده با هرگونه سانسور غیر منطقی مخالفم و از اثر بدیع و البته دلیرانه شما حمایت می کنم اما در مورد مباحثات دکتر سروش بنده از راهنمایی های دلسوزانه شما استفاده کردم و ان شاء الله در آینده از دیگر مطالب شما استفاده خواهم کرد. باز هم از این همه لطف شما به این وبلاگ متشکرم.

نویسنده وبلاگ

۱- اگر به هر چه صفاتی ورای آنچه داراست نسبت دهید عقلا به شناخت آن موفق نخواهید شد.همچنانکه اگر به انسانها صفات فوق بشری اطلاق کنید با ذات انسان آشنا نخواهید شد. اکر مثالی در رد این مطلب دارید ، حتی یک استثنا، لطفا ارشاد فرمائید.

۲- به اعتقاد من تفکر خصیصه اجتناب ناپذیر پیامبری است اما هر انسان متفکری لزوما پیامبر نخواهد شد ممکن است ابن سینا یا حافظ یا انیشتن و نیوتون و شکسپیر و مولانا گردد ویا هیچکدام. تفکر و اندیشیدن شرط ضرورپیامبری است اما کافی نیست و همانطور که نوشته بودم بسته به تجربیات متفکر است و موضوع تفکر و نوشته بودم که مهر و محبت خدا را چنین پسند آمده بود که مخلوق محبوب و ره گم کرده را راه بنماید . به عبارت دیگرمشیت الهی بر این قرار گرفت تا بشری را از میان ادمیان برگزیند تا در کوره رنج، تفکر را بیاموزد و راه رفتن از کثرت به وحدت را به مردمان خاک نشان دهد.

۳- اگر ارشمیدس با کشف یک قانون فیزیک برهنه از حمام بیرون جهید و یافتم یافتم گفت و مولانا با احساس حضوربه رقص و چرخش میافتاد تصور سکوت پیامبر که بزرگترین حقیقت عالم را رویت کرده است چگونه ممکن است و (این حقیقت و دیدارچگونه در پوست او میگنجد) و میتواند ان را نادیده انگارد؟. مولانا را پرتوئی از نور خدا به چشمه خروشان شعر مبدل ساخت.

۴- همانگونه که گفته بودم تفکر امری ذهنی و روندی درونی است که حتی امروزه روز و تا کنون نفس تفکر کردن نا اگاهانه انجام میگیرد هر چند که منشا تمام خلاقیت ها و نواوری ها و الهامات و کشف و شهود است (اگر علت دیگری بر آنها سراغ دارید لطفا ارشاد فرمائید). به قران رجوع کنید و به دفعاتی که محمد انسان را دعوت به تامل و تفکر در آثار صنع و حکمت های خدا میکند، در نیمه شب ها یا هنگام صبح و نیمه روز

پیامبران از انجام سالها تفکر خود در باره خود و پیرامون و خلقت نااگاه بودند ( آن ساعات زیاد و متمادی در تفکر به یتیم و سائل و کافر و صائب و ستاره و دریا و گل و ظلم) و دیدار با آن حقیقت مطلق را که به یکباره رویت کردند تنها به خواست و اراده خداوند نسبت دادند و حال آنکه خداوند از میان مردمان متفکرین را برای پیامبری خود برمی گزیند. راه وصل به خواست عاشق است و تمایل معشوق.

میماند یک نکته اساسی دیگر:عقل و تعقل حاصل تفکر است، مخلوق تفکر است . آیا مشروع است که مخلوق خالق خودرا محبوس در قوانین و زندان عقل کند؟ تفکر و اندیشیدن شامل عقل است و محدود به عقل نیست. اصولا عقل قادر به کشف حقایقی که تنها به تفکر میسر است نمیباشد همچون حقایق خدا.

ضمنا اگر علاقه مند بودید و توانستید گاهی قران را با این دید، محمد به عنوان انسان خدا، مطالعه کنید شاید مفید افتد.

با احترام

امیر حسین فطانت

متاسفانه بحثي که پيگيري آن در کرسي هاي فلسفي و کلامي سالها زمان ميبرد را ميخواهيد با دو صفحه جمع کنيد، تازه آن هم با “تعبير و اشاره و استعاره و تشبيه و ادعاهاي اثبات نشده” که اصولا با روند مباحث فلسفي نميخواند. حالا اجازه بدهيد بنده هم دست به کاري شبيه کار شما بزنم تا ببينيد که چگونه ميتوان بدون اقامه استدلال، مکتب فکري به راه انداخت :

((همه رسولان در اوج قله هاي اعتماد به نفس به سر ميبردند. اغلب آنها در ادواري از تاريخ قصد ايجاد تحول داشتند که آن ادوار از نظر مردمان آن زمان ادواري غيرقابل تغيير بودند. رسولان در حقيقت با اعتماد به نفس ترين انسان هاي تاريخ بشر بودند که درونشان آنچنان قدرتمند شد که خود را محل نزول حقيقت يافتند. رسولان آنقدر موفق ميشدند که کم کم به معيار موفقيت تبديل ميشدند. آنها ابتدا از ميان مردم برميخواستند اما پس از مدتي “شبيه رسول بودن” با معناي “موفق بودن” مطابق ميشد. اينگونه بود که کلام رسولان، عين حقيقت خوانده شد و همه رسولان و حاميانشان از مجموعه سخنان و برداشت هاي پيامبران مجموعه اي را به عنوان “کلام حق” ارائه کردند. آنچه اتفاق افتاد، “بزرگ شدن بخشي از انسانها در نظر ديگران” بود که نهايتا به “يکسان پنداري” آن انسانها با “حقيقت” انجاميد.))

ادعاي بي دليل و من در آوردي اي که من در خطوط بالا ارائه کردم دقيقا مشابه بسياري از تئوري هاي بي استدلال امروزي پيرامون وحي است. متن دو صفحه اي شما نيز دقيقا همين گونه است. اگر بخواهيم اينگونه تئوري پردازي کنيم، هر کودکي ميتواند تزي در زمينه وحي و پيامبران ارائه کند و طرفداراني براي خود بيابد.

برای مطالعه ادعایی شبیه آنچه مطرح کرده اید ، این نوشتار را بخوانید و ریشه اظهاراتتان را بیابید :

http://roozaaneh.blogfa.com/post-۳۰۴.aspx

موفق باشيد …